Doigrałam się!

Na wyjeździe narciarskim z Vi (tydzień temu) w pewnym momencie przywaliłam nieźle w stok. Spotkanie "na szczycie"  dotyczyło moich prawych żeber.
Zabolało jak jasny gwint.
Tego dnia dość często się wywalałam, a każdy upadek potęgował wcześniejszy ból.
Z jazdy na jazdę byłam coraz bardziej zmęczona.
W końcu zrezygnowałyśmy z dalszego jeżdżenia i doczołgałyśmy się do bazy (dosłownie!).
Zastanawiałam się, czy żebra nie są czasem pęknięte, ale gdyby były to pewnie ból byłby nie do zniesienia, a z tym co czułam jakoś dało się żyć.

Zełknęłam ketonal setkę.
Zakupiłam bandaże i się owinęłam.
Następnego dnia poszłam jeździć:)
Udawało się jeździć bez wywrotek, bo gdybym znów parę razy zaryła w stok nie dałabym rady jeździć dalej.

Później nastąpił kolejny tydzień.
Co miało boleć bolało, ból męczył, utrupiałam go czym mogłam, do pracy łaziłam i jakoś obleciało.
Po czym nastąpił kolejny atak zimy - i poczułam ZEW.
Vi była już daleko u siebie, ale udało się zmontować ekipę - zatem przedwczoraj hajda na stok, na modrą, do Harrachova!
Jeździłam 8 godzin.
Owinięta bandażami i na ketonalu - ale jeździłam i było fantastycznie.
Po powrocie w domowe pielesze okazało się, że jakby z lekka boli bardziej.

W niedzielę olśniło mnie, jak szybko się dowiedzieć, co mi jest.
Bo gdybym zaczęła od lekarza rodzinnego pewnie stałabym w kolejkach do specjalistów.
Poleciałam więc rano na SOR.
Puściutko było!
Przyjęto mię natentychmiast, piernikiem zrobiono zdjęcie, fotka poszła via net na kompa do medyka i zostałam przezeń przyjęta pół godziny po zgłoszeniu się na oddział.

- Boli panią? - zapytał dochtór.
- Boli po cholerze! - odrzekłam byłam.
- I będzie bolało jeszcze miesiąc albo i więcej, oj będzie... - odparł medyk.
- Złamanie? Pęknięcie??? - pytam.
- Nie, aż tak to nie. Ale bardzo silne stłuczenie żeber, o tu, widzi pani?
(no jasne, wszyyyyystko widzę:)
- To czemu aż tak długo będzie bolało?
- Bo TO tak boli. Po prostu!

Pani dostała świzdek stosowny, informację, że w poniedziałek piernikiem do rodzinnego i że tego się nijak nie leczy inaczej jak tylko przeciwbólakami.
Tudzież wypoczynkiem i oszczędnym trybem życia.
Pani do rodzinnego poszła.
Pani dostała 2 tygodnie medycznego urlopu zwanego powszechnie ZLA oraz:
1. Trosicam
2. Doretę
3. Fastum żel.

Trosicam wygląda rozsądnie, fastum to pewnie każdy zna, ale ta doreta.. ona mię niepokoi z lekka. To mieszanka tramadolu z paracetamolem, ulotka zawiera takie rarytasy, ze pomimo silnego bólu mam wątpliwości, czy toto wciągać.

Brał ktoś z was tę doretę?
Wchodzić w to czy odłożyć na półkę i zastąpić ketonalem?
Które zło mniejsze?
Jakby się kto podzielił informacjami będę wdzięczną niezmiernie.

P.S. Stłuczenie żeber raz obity tyłek i udo totalnie nie stanowią demotywatorów do jeżdżenia na nartach w kolejnym sezonie:P

Zgadzam się

w 100 procentach.
Zgadzam się z Mar (klik!).
No zgadzam się i już!

Czytałam jej post i przypomniała mi się Francine Rivers i jej trylogia.
"Znamię lwa".
1. "Głos w wietrze".
2. "Echo w ciemności".
3. "Jak świt poranka".

Najpierw połknęłam.
Później wróciłam i przeczytałam jeszcze raz, trawiąc.
Mnóstwo we mnie zostało - na zawsze.

A później dopadłam "Potęgę miłości", tej samej autorki.
Wszystkie te książki zmieniły mnie bardzo i poszerzyły horyzonty - i każdą z ich najserdeczniej polecam!

P.S. Wczoraj 8 godzin zjazdów w Harrachowie, 60 km w jeden dzień!
Obłędne słońce, zimno, świeży śnieg.
Cudo!
Zakończyłam sezon narciarski 2012/2013. Czekam na następną zimę!
Na wiosnę też czekam:)))

Słodziaczek!

Słodziaczek u Kankanki (klik!):)

Się zapisałam i biere - jakby co!
To że wygram to oczywista oczywistość:)
Są jeszcze chętni?
Oby jak najmniej:P

Fotki z Harrachova - i nie tylko fotki:*

Niewiele, bo zajęta jeżdżeniem i nacieszaniem się zapomniałam, że w komórce mam całkiem niezły aparat!
Dobrze, że zrobiłam choć kilkanaście, publikuję rzecz jasna tylko kilka.

Stąd zjeżdżałyśmy - szczyt Czarciej Góry:

 (nasza trasa to Ryżoviste Alfa - 2.200 metrów! Zrobiłyśmy lekko 60 km!)

parkujące nartki i kijki - urzekły mnie:)

właściciele jedzą i piją w knajpce na szczycie:)

Pięknowłosa w kolejce po herbatkę:*

A tu członek ekipy odbierającej nas z Harrachova próbuje swoich sił na moich nartach:

Moje upadki na trasie to była norma, ale Vi wyrypała się tylko raz - pozując do foty:P:P:P

I jeszcze raz - Dżingiel przybiegł z odsieczą ratować ciotkę:

Dobrze było móc to przeżyć, och, jak dobrze!

Sprawdziłyśmy się w ekstremalnych (jak dla nas) warunkach.

Vi - to dla Ciebie.

Ty wiesz:***

A tu polskie słowa:

Trafi się czasem w życiu ktoś,

Ani wróg ani druh – ot gość,

Nie wiesz kto to, a wiedzieć chcesz

Jak naprawdę z nim jest.

 

 Weź go w góry, weź za pan-brat,

Niech zobaczy co mgła, co wiatr,

Jedną liną się zwiąż i bacz,

Wtedy poznasz kto zacz.

 Gdy zobaczysz, że zwiądł, że zmiękł,

W jego oczach odczytasz lęk,

Zwinie graty i ruszy w dół,

Mówiąc, że źle się czuł.

 To nie żałuj i gnaj go precz

Nie dla  niego już wiesz, ta rzecz,

Próżno było na szczyt go wieść,

Nie o takich ta pieśń.

 Gdy dotrzymał ci dróg i bied

Choć był chmurny i zły, lecz szedł

A gdyś odpadł jak głaz od skał

On cię trzymał choć łkał.

 I gdy szliście jak w bój, na szczyt

Jak pijany był, to nie wstyd,

Już o niego się nie bój nic,

Jak na siebie tak licz.

Ech, życie...:)))

Szczęśliwe jak dzikie norki:)
Wyjeżdżone do imentu!
Ja z podejrzeniem pękniętego żebra:D (boli, nie bardzo mogę się schylać, trudniej niż zwykle mi się oddycha).

Próbuję zasnąć z wiadomym skutkiem:D
Vi leży i takoż próbuje zasnąć, ale nadal jeździ na nartach:)))
Juro rano się rozstajemy:(((

Śnieg nie był najlepszy.
Mgła była jak cholera - miejscami dosłownie mleko!
Tyle, że jak ktoś naprawdę chce jeździć to mało co go zatrzyma:)
Nas NIC nie było w stanie zatrzymać - ani ból, ani hardcorowe przeżycia ( o tym w następnych odcinkach), ani ogromne zmęczenie.
Dałyśmy radę.
Obie, wespół wzespół - dałyśmy radę!!!
I miałyśmy z każdej sekundy, minuty i godziny naszego współbycia nieprawdopodobną frajdę:)))

Dobranoc!
Jak dam radę to jutro (tfuj, dziś:) następny post z fotami.
Naszych osobistych facjat u mię na blogu oczekiwać nie należy:)

P.S. Smakowanie chwil jest cudowne.
Jestem szczęśliwa!
A czeski Cernyj Kozel jak zwykle najprzewyborniejszy - dopijam ostatnie kropelki:)))

Kupamięci:)

Aaaaaaaaaaaaaaach!

fota stąd (klik!)

I and my big Brother:)

Niezapomniany dzień, niepowtarzalne chwile.

15 zjazdów!

Modrá - 2.200 m długości - moja!

Moja, moja, mojaaaa!:)))

P.S. Niedługo powtórka z rozrywki.

Nie-dłu-go!

Jeno w nieco innym składzie.

Czeeeeeeeeekaaaaaaaam!:)

:***

I nagle przychodzi.

Taka wiadomość.
Jednym telefonem przyniesiona.
Że już, że nagle, że nigdy więcej.
A wczoraj jeszcze nie zapowiadało nic, wczoraj się rozmawiało. Wczoraj się było i dotykało.

A dziś już nie.
Już nie bije serce.
Po prostu nie i już... i jest się półsierotą, tak od razu, po prostu, choć lat się ma niemało...

Ona nie była przygotowana.
Ból i rozpacz straszna.
A ja jestem w grupie ryzyka tych, co taką wiadomość mogą dostać w każdej chwili.
A może za pięć lat.
A może za godzinę, pół dnia, jutro.
Mnie się wydaje, że jestem przygotowana...

A może mi się tylko tak wydaje...?
Czy można... czy można się przygotować...?

Co myślicie...?

"Abdykacja to mistrzowskie posunięcie Benedykta XVI. Wg Prawa Kanonicznego cała Kuria watykańska żegna się wraz z nim ze stanowiskami. Fora ze dwora iluminaci, ateiści, zdrajcy, malwersanci, handlarze, złodzieje, agenci KGB i Stasi oraz mordercy JPI i zamachowcy maczający ręce w zamachu na JPII! Kapitan zdecydował, że tym razem jego statek zatonie. I to jest jego wola! Współczuję samotności tego wielkiego człowieka. Jak bardzo nie miał do nikogo zaufania skoro o terminie abdykacji wiedział tylko jego rodzony brat. Nikt nie chciałby być szefem takiej firmy w której w każdej chwili czujesz się jak na polu minowym pod bombardowaniem".

Powyższy cytat to komentarz autora o nicku Dynamo na wp.pl.

Spowiedź powszechna:)

Taka jedna (klik!) bierze mię na publiczne spytki!
Jakby zaraza jedna wszystkiego o mnie nie wiedziała:P

Ok - będę śpiewać jak z nut prawdę i tylko prawdę.
Mam już takie jedno wyróżnienie, ale nie dopełniłam wtedy wszystkich warunków z braku czasu.
Zatem nadrabiam:)

1. Który okres w swoim życiu uważasz za lepszy - obecny, czy czasy młodości.

Obecny. Najlepszy! Z młodości ocaliłabym tylko zewnętrzne atrybuty:)

2. Jedna miłość na całe życie, czy też "każda miłość jest pierwsza"?

Jedna na całe życie. Po wielu młodzieńczych zakochaniach:)
Jedna. Nie idealna, nie wzorcowa, ale moja - i do grobowej deski.
Na dobre i na złe.

3. Morze, czy góry - gdzie lubisz wyjeżdżać na wypoczynek?

Morze w górach albo góry w morzu:P
Kocham jedno i drugie.

4. Domatorka czy globtroterka - czyli relaks we własnym ogrodzie czy podróże sprawiają Ci więcej radości.

No przerobiłam się na globtroterkę (wersja "mini"), normalnie jak nic! I jest mi z tym świetnie.
Alaska, Himalaje i Karaiby jeszcze przede mną:)
Ale po wojażach uwielbiam wracać do własnych kątów:)

5. Nowinki techniczne czy przywiązanie do tradycji - gonisz za gadżetami, masz najnowszego notebooka, jesteś przyssana do FB, czy też wystarcza Ci stary model komórki, sprawdzony wysłużony aparat fotograficzny i nie lubisz uczyć się obsługi coraz to nowszych programów komputerowych?

Hmmm... za gadżetami nie gonię, ale notebooka mam bardzo przyzwoitego, a komórka to jeden z najnowszych wypustów (pierwszy raz w żyyyyciu!).  Kocham ją:)
Lubię informatyzację, a nowych programów po prostu muszę się uczyć, taka praca:)

6. Kawa na mieście z przyjaciółką czy spotkanie w domu przy ciachu i w fotelu?

Aaaaach - i jedno i drugie, byleby w doborowym towarzystwie:)
I jeszcze może być na basenie:)
Ciacho do kosza - walczę!


7. Politykę omijasz z daleka, czy też lubisz wiedzieć, co w trawie piszczy?

Kiedyś byłam biegła w temacie, dziś mam ją w ... no.
Zajmuj, się tylko tym, co ode mnie zależy, co pozostaje w moim kręgu wpływu.
Czasem lubię pogrzebać głębiej, ale to się na spowiedź nie nadaje:)

8. Powieść czy poezja - co lubisz bardziej czytać?

Jedno i drugie. Była recytatorka poezję kochać będzie zawsze:)
A czytać uwielbiam!


9. Rock czy poezja śpiewana - czyli jaka jest Twoja ulubiona muzyka?

Jeszcze niedawno napisałbym, że poezja śpiewana, że rock nigdy w życiu.
Ale niedawno odkryłam U2. I "Kołysankę" Dżemu.
I różne inne rockowe i rockopodobne.
I zobaczyłam, że mają treść i sens.
I słucham.
Słowny przekaz w piosence jest dla mnie bardzo ważny.

10. Grzeczna i poukładana, czy szalona i nieprzewidywalna? Jaka jesteś?

Przez lata grzeczna i poukładana. Teraz o wiele bardziej szalona i mniej przewidywalna - i aaaach, jak mi to smakuje!!!

11. Praca na etacie, czy sama wolisz być sobie szefem?

Nie znam wolności biznesmena - jestem najemnikiem i już chyba tak zostanie:)

Dobra.
To połowę już mam!
Resztę zadania "odrobię" wieczorkiem - znaczy ułożę pytania i wybiorę ofiary:D:D:D

Nie piszę,

albowiem pochłania mnie życie realne, pochłania ze szczętem!
Praca.
Dom.
Drugi dom.
Trzeci dom.
Dziś zleciałam na chatę około 21.30 - wystartowałam o 6.00 z rańca!
Tyyyle się dzieje:)

Wizyty lekarskie z Najbliższymi, pilnowanie Młodego (bo chory).
Pływanie w błękitnej ozonowanej wodzie - mniam!:)
I narty - niezmiennie narty, w sobotę kolejna runda - wychodzę ze żłobka, idę do przedszkola:)))

Och, jak mi smakuje życie - jak smakuje!
Wybornie:)
I tylko tęsknię za Violet-ką i za naszym wspólnym Dusznicko - Zieleńcowym wyjazdem.
Było cudnie!
To jej zawdzięczam nartowanie - i będę wdzięczna do grobowej deski!

Na koniec dowcip - urżałam się dziś po pachi, dowcip przywleczony z roboty:

Mąż i żona idą na zakupy.
Żona zagaja do męża:
- Kochanieee, kuuup mi stringi!
- Nie kupię.
- Dlaczego???
- Bo w stringach będziesz miała d**ę jak kombajn!

Po zakupach i wieczornej krzątaninie oboje lądują w łóżku.
Mąż teges - śmeges zaczyna się z lekka przystawiać do żony, na co ona odwraca się do niego i mówi:
- Dla jednego marnego KŁOSKA nie zamierzam całego KOMBAJNU uruchamiać!

Kurtyna:)

Dziś świętuję:)

Znikłam, zanikłam - albowiem jam ci Dorothea, znaczy po polskiemu Dorota - znaczy dziś imieniny mam! Albowiem 6 luty to moje święto)
Dzień miałam cudny, niespodziankowy, przepona mnie jeszcze ze śmiechu boli, albowiem nadwyrężoną została:D

Najmilszy prezent dostałam dziś od pracowych kolesianek - palmę dostałam, taką półmetrową.
A załącznikiem do palmy był komentarz, że skoro półtora miesiąca temu nauczyłam się pływać, a dni temu ze trzy jeździć na nartach to w darze otrzymuję PALMĘ, coby mię osobiście nijaka więcej palma nie odbiła, cobym nie zaczęła jeździć na ten przykład na snowboardzie!:D:D:D
Póki co nie planuję:)))

Końcówką dnia była planowana wcześniej "Drogówka" Smarzowskiego, zaprosił mię w ramach świętowania mój-ci-on.  Kaliber filmu ciężki, trawić go będę jeszcze pewnie kilka dni. Wyszłam z multikina w stuporze bezdźwięcznym.
Aczkolwiek mimo wszystko warto, polecam, ino co bardziej wrażliwszym zalecam zabrać foliowy woreczek.
W celu wiadomym.

Jakby się jeszcze komu chciało można mię jeszcze całować, ściskać i pożyczać samego najlepszego - nie obrażę się:))) Jutro też jeszcze można!:)
A jutro względnie pojutrze opiszę wrażenia narciarskie - jest tego całe mnóstwo!
Było obłędnie.
Jeżdżę!!!
I jeździć będę - to jasne jak słońce:)
Wiola z rodziną została jeszcze w Dusznikach i pocina ze stoku dzień w dzień (pięknie jeździ, pięknie!
 A my zez Ślubnym już w chałupie, a za dnia w robocie.

Pozdrawiam ciepło bardzo - i do napisania, postaram się jak najprędzej!
:***

Pierwsza lekcja okazała się orką na ugorze. Ćwiczony pełną godzinę pług okazał się być pługiem ręcznym połączonym z  bronowaniem.
Glebodupność królowała niepodzielnie.
Leciałam na instruktora równo i nierówno. Bezwzględnie i absolutnie. Na płasko i na sztywno.
Na szczęście instruktor był dłuuuugi - i takoż się nazywał:)
Rzeczony pod koniec pierwszej lekcji był wstrząśnięty i niezmieszany, a raczej podłamany.
Albowiem uczennica okazała się być na praktyczną wiedzę narciarską mocno oporną.