Dziś urodziny córeńki...
Męczyć matkę tuż przed Bożym Narodzeniem to nie był dobry pomysł, ale cóż - trzeba było, to się wytrzymało i urodziło.
Przygotowujemy święta, córcia swoją część, ja swoją. Ciasta piecze córka wespół z koleżanką, każda piecze po 2 blachy, później się zamieniają - połowa blachy zostaje, drugą połową się wymieniają. W ten sposób każda ma cztery ciasta, my też z tego korzystamy, mniaaaaam!
już na emeryturze:)
Dwa lata po odejściu z pracy, po złożeniu wypowiedzenia, po tym, jak biegiem ratowałam siebie przed szaleństwem lub przed pierdlem.
Dwa lata, w których znacznie obniżyliśmy standard życia, przez wzgląd na to, że nie pracuję. Udało się. Od dziś wracamy do poprzedniej formy rozliczania się w naszym małżeństwie.
Jest dobrze. Wytrwaliśmy. Jest dobrze.
Wszystko wydaje się być w porządku.
Zakończyło się czuwanie, zakończyło czekanie. 19 grudnia (wczoraj) o godzinie 20.00 Tato odszedł.
A było tak:
Rano przyszła Pielęgniarka Dorota, umyła Tatę dokładnie. Później przyszła lekarka pierwszego kontaktu, zbadała Tatę, śledzia mu dać - powiedziała dość ochoczo. Zdębiałam...
Później delikatnie zbadała Tatę pielęgniarka Dorota, nasz Anioł na ten trudny czas. "Serce jest baaardzo słabe, trzepocze się jak motyl w siatce" powiedziała mi na ucho. Powiedziała też, że można się dziś spodziewać wszystkiego, że mamy być czujne.
No to byłyśmy. Około południa mama poszła się przespać, przy Tacie czuwałam ja. Około 14.00 jego oddech się zmienił, zaczął lekko charczeć. Sprawdziłam w necie objawy agonii i okazało się, że to jest jeden z nich.
Obudziłam mamę.
Tato oddychał miarowo. Oddech był bardzo równy.
O godzinie 18.00 Taty powiedział: "Ja umieram".
O godzinie 19.00 przyjechał ksiądz z Wiatykiem.
O godzinie 20.00 ostatni oddech - Tato odszedł.
Mam dość. Odchodzę z pracy.
Nie daje się nawiązać sensownej współpracy z dyrekcją. Coraz trudniejsza staje się współpraca z organem prowadzącym. Mam dwa lata do emerytury. Czuję, że za chwilę zwariuję i wyląduję w pierdlu, albo też pójdę do więzienia za niewinność.
W roku 2017 mam kontrole z jednostki nadrzędnej, z RIO, z NIK oraz ZUS. Jestem wykończona koniecznością sporządzania licznych raportów, tabelek i zestawień. Te czynności zjadają mi czas na pracę bieżącą oraz generują stres. Bo przecież mam wszystko ok, tak uważam, ale kontrola prawie zawsze coś wykopie...
Najgorszy, najbardziej upierdliwy był NIK. Paskudna kontrolująca z dziwnymi nawykami i jeszcze większymi oczekiwaniami. Po prostu szok.
Dziś złożyłam wypowiedzenie. Nikt się go nie spodziewał. Puściłam je przez biuro podawcze, mam potwierdzenie odbioru w postaci pieczątki. Zobaczymy, co będzie się działo.
